Muzika je posrednik između duhovnog i osetnog života. – Ludwig van Beethoven

Definicija muzikoterapije

Muzikoterapija predstavlja skup tehnika koje u dijagnostičke, terapijske i preventivne  svrhe koriste zvuk koji može i ne mora biti muzika.

Muzikoterapijske tehnike se primenjuju u interakciji između jednog ili više pacijenata (klijenata) i jednog ili više muzikoterapeuta.

Cilj muzikoterapije jeste da se na osnovu naučnog i planiranog primenjivanja muzikoterapijskih tehnika/metoda od strane edukovanog muzikoterapeuta pospeši sazrevanje, razvoj, zdravlje i svakodnevno funkcionisanje klijenta/grupe klijenata, a da se u slučaju bolesti postojeći simptomi ublaže ili eliminišu, te da se poremećeni način ponašanja i stavovi izmene.

Muzikoterapija u savremenom smislu podrazumeva da je primenjuje edukovani muzikoterapeut, da se primenjuje muzikoterapijska tehnika nastala na osnovu jasnog teorijskog koncepta potvrđenog u praksi, a koja je prihvaćena u svetu, da postoji indikacija za primenu muzikoterapije kod određenog pacijenta/klijenta ili grupe pacijenata/ klijenata; da se efekti primene muzikoterapije mere i prospektivno prate, a razultati prezentuju na stručnim sastancima i publikuju u stručnim časopisima.

Pravci razvoja

U muzikoterapiji postoje dva osnovna pravca pod čijem okriljem se razvija niz tehnika:

  1. Tehnike receptivne muzikoterapije – podrazumavaju primenu testiranog  muzičkog izvoda pomoću kojeg se postiže psihološki efekat.
  2. Tehnike aktivne muzikoterapije – podrazumevaju postizanje komunikacije i terapijskih ciljeva pomoću glasa ili instrumenta sa pacijentom (grupom pacijenata) kod kojeg je verbalni način komunikacije otežan ili onemogućen.